سایت ایرنا برخلاف ظاهر زیبا و پوستین جدیدش ، افکار کهنه تر و فرسوده تری و در عین حال "پادگانی تری"را نسبت به دوره های قبلی انتخاب کرده - دوره هایی که امکانش بود یک تحلیل درست و یا نیمه درست را در سایت یافت و به داده های آن باور داشت.

تقریبا از هر ۱۰ خبر که روی خروجی سایت قرار می گیرد ، ۲ خبر علیه گروه خاص است و بقیه در تایید گروهی دیگر! هر چند خبرگزاری ایرنا با بودجه دولت و یا همان بیت المال به فعالیت خود می پردازد ، اما با آمدن دولت احمدی نژاد این خبرگزاری آنچنان در خبرهای کذب آغشته شده که گوی سبقت را از دیگر برادر خود ، خبرگزاری فارس ، روبوده است ، لحن خبرها و نوع تنظیم گزارش ها بیشتر بدرد جنگ و رویارویی مستقیم می خورد ؛ گویا کسانی که تا دیروز ستون "پیام های خوانندگان" کیهان را می نوشتند سر از ایرنا درآورده اند.

به گمانم جالب نیست ادبیات یک خبرگزاری رسمی همانند "انصار حزب الله" و دیگر نشریاتی باشد که با داشتن نگاه فاشیستی جایی برای دیگر دیدگاه ها باقی نمی گذارد ، خودشان درست می گویند و لاغیر. خبرگزاری جمهوری اسلامی نیز این روزها همین راه را می رود ، نشر نظرات پیام فضلی نژاد و... نشان از تصویه حساب با اشخاص را دارد و نه نشر آگاهی و خبررسانی در چهارچوب های حرفه ای و رسانه ای ؛ نگاه دشمن پرور و پادگانی به رویدادهای جهان و ایران داشتن ، بیشتر به کار جمع آموزش های نظامی می آید و نه یک خبرگزاری رسمی.

بارها و بارها خواسته ام درباره خاتمی بنویسم ، اینکه چه کرد و یا بهتر می بود چه کارهایی را انجام دهد. در کنار همین افکار جسته و گریخته ، به ساختار ناپایدار دولت و دولت ها در ایران فکر کرده ام ، دستم به نوشتن نرفت و همانند روزها و ماههای قبل نوشتن درباره دولت خاتمی و شخص وی را کنار گذاشتم(البته برای سادگی و قابل فهم بودن مفهوم دولت در ایران از همان کلمه دولت سود جستم و نه حکومت ،‌آگاهان می دانند استفاده مفهوم دولت در ایران مانند بسیاری دیگر از مفاهیم به اشتباه مورد استفاده قرار می گیرد!بگذریم)

بررسی وضعیت دولت خاتمی و دیگر دولت های برآمده از دل انقلاب ما را با واقعیت های بهتری روبرو خواهد کرد ، اینکه توقع نداشته باشیم یک دولت بتواند کارهای زیادی را انجام دهد و یا گره های فروبسته را یکی بعد از دیگر بگشاید ، چنین خواسته ای از یک دولت تا حدودی بسیار آرمانی است و غیر واقعی - دولت های در ایران را باید بر اساس قانون اساسی شناخت و خواسته های خودمان را با همان قانون منطبق کنیم و نه فراتر از آن.

 در کنار هر کدام از دولت های بعد از انقلاب باید به نهادی قدرتمند و بیش از اندازه فربه در سیاست های کلان کشور توجه کرد ، نهادی چون ولایت فقیه که بر هر کدام از دستگا ه های دولتی و غیر دولتی نفوذ دارد ، به عنوان مثال ؛ نهاد رهبری در دانشگاه های کشور از نظر وسعت شاید به اندازه یک اتاق و یا دو اتاق باشد ، در عین حال همین نهاد رهبری می تواند ریاست دانشگاه را عوض نماید و یا با قدرت تمام از سخنرانی افراد جلوگیری کند و... وجود نهادی مانند ولایت فقیه با شاخه های مختلف که در تمام زمینه ها فعال است ، دولت در ایران را با مشکل مواجه می کند.

دولت خاتمی و یا هر دولتی دیگر ، قبل از آنکه اقبال خود را در میان مردم سنجش کنند ، ابتدا از رهبری کسب اجازه می کنند. چنین دولتی ، در صورتی که بالاترین رای را بیاورد ، خود آگاه است مشروعیت خود را از دست چه کسی و کدامین نهاد گرفته است ، بنابراین می بایست با همین ساختار کنار بیاید ، نگاهی به رویدادهای سال های ۷۶ تا ۸۲ ما را با واقعیت های بهتری روبرو خواهد نمود ؛ آن زمان که دولت جانی تازه در بدن داشت و تکنوکراتهای با تجربه ای در بدنه دولت وجود می داشت ، با این حال چرخه های سیاسی و اقتصادی ایران آنقدر کهنه و فرسوده بودند ، که خرمندان قوم فقط توانستند برای چند صباحی این بیمار رنجور را تیمار کنند ، کدام یک از فعالیت های خاتمی و دولت وی در زمان فعلی دیده می شود؟ گویی به یکباره تمام تلاش ها دود شد و به هوا رفت!   

 این روزها بحث آمدن و نیامدن خاتمی است ، اینکه در انتخابات ریاست جمهوری سال آینده شرکت کند و یا خیر؟ آیا او رای می آورد؟ نزدیکان احمدی نژاد و قالیباف چه طرح و برنامه هایی را برای مقابله با وی دارند؟ خلاصه ،‌می توان به همین ترتیب پیش رفت و سوالاتی دیگر را نیز پرسید ، اما تمام این سوالات را می توان یکجا خلاصه کرد و سوال نمود: آیا خاتمی می تواند شرایط ایران را بهتر از وضعیت کنونی نماید و اگر بله ، بهبود شرایط چگونه است و تا کجاست؟

در میان وبگردهای هر روزه ، گذرم به سایت دفتر مطالعات و تدوین تاریخ ایران افتاد. هر چند این نوع سازمان ها نگاه کاملا رسمی از سیاست های جمهوری اسلامی را انتقال می دهند ؛ ذره ای از باورهای خود کوتاه نمی آیند و ... اما در میان ورق های الکترونیکی سایت ، مصاحبه جالبی را دیدم ، البته بهتر است اسم متن را "گفتگوی دوجانبه-چند جانبه" بنامم. یک سوی میز عباس معروفی نشسته است ، طرف دیگر عباس سلیمی نمین و جامی (درست نمی دانم اما گمان کنم مهدی جامی خودمان باشد) ، در نوع خودش می تواند کم نظیر باشد ، هم نشینی مخالفان و موافقان-هواداران نظام و سخن گفتن از محدودیت های وجود داشته در ایران ما.

پرسش های که عباس معروفی می پرسد در نوع خودش عالی است ، پرسش از برخوردها و رابطه هایی است که میان ناشران و حکومت برقرار است و یا معاند و مخالف خوانند نویسنده ها. و یا سوالاتی را که جامی می پرسد و سلیمی نمین جواب می دهد. بخش هایی از گفتگو خیلی عالی می شود ،‌پرسشی مطرح نمی شود ، هر چند سوالاتی طرح می گردد ولی سوالات در دل خود جواب هایی دارند ؛ یک سوی میز معروفی نشسته ، فردی که با تمام وجود جنایت علیه بشریت را در ایران لمس نموده و طرف دیگر سلیمی نمین که از سیاست های رسمی دفاع می کند و خواهان بازی با کلمات است ، هر چند نمی تواند این عمل را انجام دهد و گاهی به حاشیه می رود ، ولی هر دو پرسش کننده آنقدر قوی هستند که جواب دهنده را به راه اصلی بیاورند!

البته ، باز هم جای شکرش باقی است ، مخالفان و موافقان نظام در مقابل هم قرار بگیرند و سخنان خود را بگویند و جواب بدهند و در مقابل جواب هایی نیز دریافت کنند ؛‌خوب و یا بد. آنگونه که ، سلیمی نمین با تمام طرفداری از نظام به چنین اقدامی دست زده است. اما نمی توان از یک اشکال کوچک و در عین حال بزرگ دور ماند ، در سه بخش مصاحبه فقط تصویر تکراری سلیمی نمین است و گویا دو نفر دیگر ممنوع التصویر باشند ، خبری از آنها در تصویرها نیست! چرا؟

   گفتگوی عباس معروفی با عباس سلیمی نمین - بخش نخست   

وقتی هست ، فرقی نمی کند خسرو باشد و یا یکی دیگر ، اصلا فرض کنیم خود ما ، کسی نمی داند چه می کنیم و قرار است چه بلایی سر ما بیاید و گرفتاری هایمان را چگونه پشت سر می گذاریم! به همین سادگی ها هم نیست ، گاهی هم می دانند ، از چند و چون کارها هم باخبر هستند ، ولی به جای مرحم بودن نمک می شوند روی زخم! سخت است ، خیلی سخت و ناراحت کننده.

از دیروز صبح تا همین الان ، دوستان دور و نزدیک من ، کسانی که به جای آنکه به بازی بازیگر توجه داشته باشند ، فکر و ذکرشان بحث متارکه و معتاد بودن و... خسرو شکیبایی بود ، یادشان آمده بود ، ای داد و بی داد ! خسر و هم رفت و اول خبر درگذشت را می گفتند و سوال می پرسیدند: خبر داشتی؟ چه می توان گفت ، وقتی چنین است و همچنان مای ایرانی ، همان هستیم که بودیم ؛ زنده کش مرده پرست.

قاهره- (مصطفى سلیمان)، العربیه.نت

سردبیر روزنامه "الوطنی الیوم" سخنگوی رسمی حزب ملی حاکم در مصر، آغاز به کار پروژه تولید یک فیلم جدید بنام "خمینی امام خون" را اعلام کرد، وی این فیلم را پاسخی مستقیم، به "توهین ایرانیان" از طریق فیلم "اعدام فرعون" به محمد انور السادات و تلاش آنان برای خدشه دار نمودن شخصیت میهنی وی برشمرد ، وی را سمبل مصریان در جنگ و صلح بحساب آورد.

تولید فیلم ایرانى "اعدام فرعون" با بازتاب گسترده‌ای در مصر روبرو شده است، وزارت امور خارجه این کشور با به حضور طلبیدن بالاترین نماینده سیاسی ایران در قاهره ، روز دوشنبه 7-7-2008 نسبت به بحرانی شدن روابط میان دو کشور، و زیان دیدن این روابط در نتیجه فیلم یاد شده هشدار داد، این فیلم ترور رییس جمهور فقید مصر انور السادات را به تصویر می کشد.

این فیلم مستند "اعدام فرعون" نام دارد و طبق گفته تولیدکنندگان آن "تصفیه انقلابی رییس جمهور خائن مصر توسط شهید خالد اسلامبولی" را نشان می دهد، خالد اسلامبولی متهم اصلی ترور سادات بود که پس از محکومیت در سال ۱۹۸۲ به دار کشیده شد.

فیلم "إمام خون"

محمد حسن الفی، سردبیر روزنامه "الوطنی الیوم" و عضو برجسته کمیته تبلیغات حزب ملی حاکم در مصر، به "العربیه.نت" گفته است کارهای مقدماتی تهیه سناریوی فیلمی بنام "خمینی امام خون" را چندی پیش آغاز کرده است، وی افزود که فصل اول این فیلم بپایان رسیده است وکارگردان معروف مصر "محمد فاضل" این فیلم را کارگردانی خواهد کرد و یک شرکت خصوصی تولید فیلم را برعهده خواهد گرفت.

الفی ضمن گفتگوی خود با "العربیه.نت" جزئیات سناریوی فیلم "خمینی امام خون" را چنین توضیح داد: "این فیلم حرکت تندروانه خمینی از پاریس به ایران، و تاثیر این تندروی بر مصر، طی دهسال اول عمر این حرکت یعنی در مرحله ریاست جمهوری حسنی مبارک و نیز در معرض خطر قرار گرفتن امنیت ملی مصر در این مدت را به نمایش خواهد گذاشت.

الفی توضیح داد که فیلم مزبور جزئیات دقیق ترور سادات و تاثیر پذیری اجرا کنندگان آن از افکار خمینی را نشان خواهد داد".

او اضافه کرد این فیلم "افکار خمینی را به بحث خواهد کشید و نشان خواهیم داد که وی امام عقیده اسلامی - که عقیده صلح است و نه عقیده ترور- نیست، بلکه امام خون بوده است."

وی در ادامه سخنانش در این باره گفت ": برای همگی توضیح خواهیم داد که چگونه پرزیدنت فقید انور السادات پیروزی اراده سیاسی را در جنگ اکتبر به نمایش گذارد ، وی شخصیتی میهنی بود که تمامی مصریان حتی مخالفینش، دوستش داشتند، سادات در جنگ وصلح، پیروزی را برای ملتش به ارمغان آورد. ولیکن پیروزیهایش او را به سوی صدور انقلاب ،تندروی، راه اندازی امواج ترور وبرهم زدن ثبات کشورهای همسایه سوق نداد واین عکس آن چیزی است که در انقلاب ایران اتفاق افتاد."

موضع سادات نسبت به شاه

خانواده انور السادات اعلام داشته بود که از تولیدکنندگان فیلم "اعدام فرعون" شکایت خواهد کرد. خانم جیهان،همسر رییس جمهور فقید مصر ازهمسرش فقیدش به عنوان" درخت پرباری که ایرانیان به سویش سنگ اندازی کردند "یاد کرد..."ولیکن نتوانستند چیزی از جایگاهش بکاهند ".

او با شرکت در مشهورترین برنامه تلویزیونی مصر بنام "البیت بیتک " (این خانه،خانه توست) که از کانال دوم مصر پخش می شود،روز شنبه گذشته در این باره گفت :" تهران موضع غیرعادلانه ای نسبت بوی (انور السدات) دارد، زیرا وی جهت جبران کمکهای شاه درجنگ اکتبر به مصر از او در کشور ما استقبال کرد،وهنگامیکه فوت کرد می بایست که با وی به عنوان یک شاه برخورد کند."

بحران ناشی از فیلم "إعدام فرعون" به مجلس شورای مصر نیز کشیده شد،این مجلس از مقامات ایران خواسته است که به منظور اثبات حسن نیت برای برقراری دوباره روابط میان دو کشور،نمایش فیلم یاد شده را متوقف سازند،پارلمان این کشور روز گذشته 13 -7-2008 با صدور بیانیه ای از وزارت امور خارجه مصرخواست تا به اقدامات خود برای مقابله با آنچه که از آن به عنوان برخورد نا خوشایند با ملت مصر وسمبلهایش نامید،ادامه دهد. در این بیانیه آمده است،گفته ایران مبنی بر اینکه این فیلم منعکس کننده موضع رسمی این کشور نیست را با در نظر گرفتن درهم آمیختن موضع رسمی وغیر رسمی در این کشور،نمی توان به آسانی پذیرفت.