وقتی هست ، فرقی نمی کند خسرو باشد و یا یکی دیگر ، اصلا فرض کنیم خود ما ، کسی نمی داند چه می کنیم و قرار است چه بلایی سر ما بیاید و گرفتاری هایمان را چگونه پشت سر می گذاریم! به همین سادگی ها هم نیست ، گاهی هم می دانند ، از چند و چون کارها هم باخبر هستند ، ولی به جای مرحم بودن نمک می شوند روی زخم! سخت است ، خیلی سخت و ناراحت کننده.

از دیروز صبح تا همین الان ، دوستان دور و نزدیک من ، کسانی که به جای آنکه به بازی بازیگر توجه داشته باشند ، فکر و ذکرشان بحث متارکه و معتاد بودن و... خسرو شکیبایی بود ، یادشان آمده بود ، ای داد و بی داد ! خسر و هم رفت و اول خبر درگذشت را می گفتند و سوال می پرسیدند: خبر داشتی؟ چه می توان گفت ، وقتی چنین است و همچنان مای ایرانی ، همان هستیم که بودیم ؛ زنده کش مرده پرست.